پشت هیچستان

. . .

قصه نيستم كه بگويي
نغمه نيستم كه بخواني
صدا نيستم كه بشنوي
يا چيزي چنان كه ببيني
يا چيزي چنان كه بداني...
من درد مشتركم
مرا فرياد كن

. . .

درخت با جنگل سخن مي گويد
علف با صحرا
ستاره با كهكشان
و من با تو سخن مي گويم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ريشه هاي تو را دريافته ام
با لبانت براي همه لبها سخن گفته ام
و دستهايت با دستان من آشناست
در خلوتِ روشن با تو گريسته ام

مرا فریاد کن . . .

جامی که در میان مسیح و مری مگدلین قرار گرفته . . . اونو می بینید ؟؟؟

. . .

فکر کنم که باید داوینچی رو فراتر از یک نقاش رنسانسی ببینم!

حقیقت زن از نگاه داوینچی چیه ؟؟؟

چگونه خاک نفس می کشد ؟ بیاموزیم :

شکوه رستن ، اینک ،

طلوع فروردین

گداخت آن همه برف ،

دمید این همه گل،

شکست این همه رنگ !

زمین به ما اموخت:

ز پیش حادثه باید که پای پس نکشیم

مگر کم از خاکیم ؟

نفس کشید زمین، ما چرا نفس نکشیم؟

. . .

. . .؟؟؟

فریدون مشیری

شوقست در جدايي و جورست در نظر              هـم جـور به که طاقـت شـوقت نياوريم

روي ار بروي ما نکني حکم از آن تست              بـازآ کـــه روي در قدمانــت بگــستريـم

مـا را سريست با تو که گر خلق روزگار              دشمن‌شوند وسربرود هم بر آن سريم

گفتي زخـاک بيشترند اهـل عـشق من             از خـاک بيشتر نـه کــه از خـاک کـمتريم

مــا با توايـم و بـا تو نه‌ايـم اينت بلعجب              در حلـقه‌ايم با تـو و چــون حلقه بر دريم

نـه بوي مهر مي‌شنويم از تو اي عجب              نـه روي آنــکه مـهر دگــر کـس بـپروريم

از دشــمنان برنــد شــکايت بدوســتان              چون‌دوست‌دشمنست‌شکايت کجا بريم؟

 . . . ؟؟

 . . .

ای تکیه گاه و پناه
زیباترین لحظه های
پرعصمت و پر شکوه
تنهایی و خلوت من
ای شط شیرین پرشوکت من

ای با تو من گشته بسیار
درکوچه های بزرگ نجابت
در کوچه های ظاهر نه بن بست عابر فریبنده ی استجابت
در کوچه های سرور و غم راستینی که مان بود
در کوچه باغ گل ساکت نازهایت
در کوچه باغ گل سرخ شرمم
در کوچه های نوازش
در کوچه های چه شبهای بسیار
تا ساحل سیمگون سحرگاه رفتن
در کوچه های مه آلود بس گفت و گو ها
بی هیچ از لذت خواب گفتن

در کوچه های نجیب غزلها که چشم تو می خواند
گهگاه اگر از سخن باز می ماند
افسون پاک منش پیش می راند

ای شط پر شوکت هر چه زیبایی پاک
ای شط زیبای پر شوکت من
ای رفته تا دوردستان
آنجا بگو تا کدامین ستاره ست
روشنترین همنشین شب غربت تو؟
ای همنشین قدیم شب غربت من

ای تکیه گاه و پناه
غمگین ترین لحظه های کنون بی نگاهت تهی مانده از نور
در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه
در کوچه های چه شبها که کنون همه کور
آنجا بگو تا کدامین ستاره است
که شب فروز تو خورشید پاره است؟

. . .

. . .

پ.ن : نقاشی اثر لئونید آفرموو

شعر از مهدی اخوان ثالث ( این شعر رو فروغ فرخزاد خیلی قشنگ خونده ، اونم حتما گوش کنید . . .)

. . .

میان پنجره و دیدن همیشه فاصله ایست . . .

چرا نگاه نکردم . . .؟

چرا نگاه نکردم . . .؟

. . .

ما همقطارنی رنجوریم . . . ناتوان از درک حقیقت یکدیگر . . . !!!